System Shock 2 pojawił się dopiero po 5 latach od premiery pierwszej części. To długo, jednak w świecie gry również minęło sporo czasu. W 42 lata po wydarzeniach na stacji Citadel, naukowcy opracowali technologię FTL (Faster Than Light), pozwalającą na podróże poza nasz układ słoneczny. Znana z pierwszej części gry korporacja TriOptimum, właśnie kończy budowę statku poruszającego się z ponad-świetlną prędkością. Von Braun, bo o nim mowa, już wkrótce ma wyruszyć w dziewiczą podróż, w poszukiwaniu nowych miejsc do zasiedlania ludności. Bezpieczeństwo wyprawy ma zapewniać wysłany przez Zjednoczone Przedstawicielstwo Narodowe (UNN), ciężki niszczyciel- Rickenbacker.

W grze wcielasz się właśnie w bezimiennego żołnierza UNN, który (znowu...) budzi się z kriogenicznego snu i dowiaduje się, że coś poszło nie tak. Załoga statku (znowu...) nie żyje, gracz jest więc (znowu...) zdany wyłącznie na siebie i pamiętniki głosowe pozostawione przez martwych już ludzi. Po chwili dostajemy pierwszego e-mail'a od doktor Polito z zadaniem dotarcia do windy. Chwytamy więc za łom i idziemy... Początek może niezbyt oryginalny ale zapewniam, że później jest już tylko lepiej. Fabuła jest nie tylko bardzo dobra sama w sobie ale ma także tę zaletę, że jest odkrywana bardzo pośrednio i powoli. Dopiero po 1/3 rozgrywki dowiadujemy się, przeciwko czemu właściwie walczymy!

Podczas gry towarzyszy nam klimat totalnego wyobcowania. To, o czym pisałem już przy okazji pierwszej części tutaj jest jeszcze bardziej odczuwalne. Wszędzie leżą trupy członków załogi, którzy najwyraźniej nie mieli lekkiej śmierci. Po raz pierwszy pojawiają się także znane z Bioshock'a "duchy"- hologramy pokazujące ostatnie chwile z życia różnych ludzi. Dramatyczne zapisy w logach potęgują chęć wydostania się z tego przeklętego miejsca.

Czy to znaczy, że gra straszy? Moim zdaniem tylko trochę ale i tak jest pod tym względem znacznie lepiej niż w Bioshock'u. Idąc pokładem Von Braun'a naprawdę nie można się oprzeć wrażeniu, że właściwie to nie mamy szans na przeżycie. Wszędzie znajdują się kamery, które po kilku sekundach od zobaczenia nas, aktywują alarm. Śmiertelnie niebezpieczne, zwłaszcza na początku gry są także wieżyczki obronne i roboty. Te pierwsze strzelają seriami i są trudne do zniszczenia, zaś drugie rozsadzają się przed nami zabierając sporą część życia. Nieco mniej groźne są zwykłe mutanty, jednak często respawn'ują się, i to w dużych ilościach.

System Shock 2 jest więc trudny do ukończenia, w szczególności za pierwszym razem. Mamy co prawda opisane objective'y ale na mapie nie są już one zaznaczone. Oznacza to, że nieraz musimy dokładnie przeczesać cały poziom w poszukiwaniu jakiejś karty dostępu. Dodajmy do tego bardzo ograniczoną ilość amunicji oraz respawn'ujących się przeciwników i już mamy przepis na poważny problem. Prowadzi to do sytuacji, w której łom niemający w większości FPS'ów zastosowania po pierwszych 10 minutach rozgrywki, tutaj używamy aktywnie co najmniej przez pierwszą połowę gry!

Nowością w System Shock'u 2 są elementy RPG. Polega on na tym, że co jakiś czas zbieramy lub dostajemy tak zwane cybermoduły (cybermodules), które działają podobnie jak ADAM w Bioshock'u- za ich pomocą możemy kupować w specjalnych urządzeniach różne umiejętności lub poprawiać statystyki. Dla przykładu siła zwiększa ilość obrażeń zadawanych w walce wręcz, zaś umiejętność hakowania przydaje się do otwierania niektórych zamków lub skrytek. Należy przy tym dodać, że nie jest możliwe rozwinięcie wszystkiego, gdyż cybermodułów jest po prostu zbyt mało. Należy się więc dobrze zastanowić przed podjęciem decyzji bowiem może się okazać, że wybraliśmy coś kompletnie dla nas nieprzydatnego. Przykładowo jeśli władowaliśmy dużo punktów w umiejętność konserwacji (maintenance), możemy polepszać stan posiadanych przez nas broni, i tym samym odpuścić sobie uczenie się naprawy (repair).

Do dyspozycji mamy także inwentarz, w którym przechowujemy bronie i przedmioty, a także wybieramy używaną aktualnie broń, pancerz oraz implanty. Te ostatnie przez jakiś czas ulepszają jedną z umiejętności. Warto dodać, że w ekwipunku możemy także przechowywać fragmenty ciał przeciwników, aby poddać je później badaniom (research). Dzięki nim zadajemy danemu wrogowi większe obrażenia, lub odkrywamy jego słabe punkty. Broni jest dużo, jednak żeby z nich korzystać, również trzeba rozwijać odpowiednie umiejętności za pomocą cybermodułów. Większość z nich ma 3 rodzaje amunicji oraz 2 tryby prowadzenia ognia.

Kiedy zabraknie nam zasobów (amunicji, środków medycznych), możemy je zakupić w replikatorach płacąc tutejszą walutą- nanobotami (nanites). W celu "wynegocjowania" niższych cen, wystarczy owe urządzenia hakować (hack). Replikatory nieraz ratują życie, jednak w każdym z nich można dostać tylko 4 typy przedmiotów, więc jeśli często brakuje nam czegoś konkretnego, lepiej obkupić się na zapas.

To co może się w System Shock'u 2 nie podobać, to sama mechanika rozgrywki. Wielu graczy narzeka na to, że gra jest zbyt trudna i frustrująca. Szczytem wszystkiego jest Cargo Bay, w którym lądujemy najczęściej bez amunicji, za to z całą masą robotów-kamikadze zabijających pojedynczym wybuchem. Denerwować może także także walka wręcz- nasz podopieczny macha łomem tak nieporadnie, jakby ważył on co najmniej tonę. Przeciwnicy też nie są pod tym względem dużo lepsi, więc jak łatwo się domyślić, rozgrywka traci przez to na dynamiźmie. Osobiście ubolewam także nad brakiem cyberprzestrzeni.

Grafika nieco trąci już naftaliną ale i tak jest znacznie lepiej niż w pierwszym System Shock'u. Do tego po zainstalowaniu autorskich modów polepszających wygląd tekstur i przeciwników, można do dzisiaj grać bez problemów (screen'y w tym artykule pochodzą w większości z niemodowanej wersji gry). Również warstwie dźwiękowej nie można wiele zarzucić- okrzyki hybryd robią wrażenie, zaś muzyka idealnie pasuje do klimatu rozgrywki.

System Shock 2 to produkcja zdecydowanie innowacyjna i na swój sposób klimatyczna. Fabuła jest świetna, do tego przekazywana w ciekawej i rzadko spotykanej formie. Fani pierwszej części (są tacy?) znajdą kilka ciekawych nawiązań, chociażby słynny napis "REMEMBER CITADEL" na samym początku. Gra jest trudna, jednak jak najbardziej warta ukończenia, zwłaszcza, że zakończenie jest IMO jednym z najlepszych w historii.

PS: W opisie nawet słowem nie wspomniałem o mocach psionicznych z prostej przyczyny: nigdy z nich nie korzystałem.

Autorem artykułu jest: Szynek